Niezrozumiane zranienie.

- Co Cię sprowadza w me ubogie progi?

- Znów zraniony zostałem przez Świat i temu przychodzę.

- Świat Cię zranił powiadasz? Haha, czyli i mój stół i liść z drzewa sandałowego i cynamon w Twojej kuchni Cię zranił? – Pante nie mógł powstrzymać się od tego dziwnego pytania, zadawanego z wyraźnym uśmiechem na twarzy.

- Oj przestań, przecież wiesz o co chodzi.

- Zacznij więc wyrażać się precyzyjnie. Precyzji wam brakuje i w czynach i w wypowiedziach. „Chcę zmienić Świat” powiadacie. „Świat mnie zranił” rzeczecie. „Uciec od Świata mym zamiarem”. Powiesz, że może i prawdą jest to co mówię, od razu dodając, że to nie jednak wina Świata, a ludzi. Haha, zimno chłopcze, bardzo zimno. To nie ludzie nas krzywdzą, bo czymże ja dla przykładu zawiniłem, kiedy łzy roni kobieta zraniona przez męża? Tak jak, nie każda roślina jest lekiem, tak nie każdy człowiek jest winny Twoich łez.

- Zatem imienia mam użyć, kiedy o przyczynie swojego smutku mówię?

- Błąd, ale cieplej.

- O co więc chodzi? – padło pytanie

- Podaj imię, któremu swą obecną udrękę przypisujesz…

- Nikela, ma przyjaciółka. To za jej sprawą gorycz czuję.

- Nikela, toż jej uśmiech na pewno Cię zranił. Jej słowa otuchy, kiedy głodny owych słów byłeś. Zgadza się? – Pante spojrzał przenikliwie na młodzieńca.

- Nie, nie, nie! – oburzył się młodzieniec – Powiedz, o co Ci chodzi, bo gubię się w tym wszystkim.  

- Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem. Więc to nie Świat, ni ludzie, ni Nikela, a nawet jej słowa i gest Cię nie mogły zranić. Tym co jest przyczyną…

- Mów, słucham Cię

- Powiem Ci następnym razem. Przyniesiesz liście białej, hebrajskiej herbaty. Ja ją zaparzę i wtedy powiem Ci, bo dziś musisz usłyszeć coś innego, boś gotów nie jest na więcej.

Chłopak skinął głową w geście zrozumienia, mimo niedosytu.

- Więc pozwól mi się zatrzymać na tym co usłyszałeś i co uczyniła Ci Twoja przyjaciółka.

Kiedyś pewien liść chciał oderwać się od drzewa, tak długo na to czekał. Nie chciał wisieć tak wysoko nad wszystkimi. Nie chciał być jednym z setek wielu, a chciał być jedyny w swoim rodzaju. Wiosna, lato minęło, a liść cierpliwie czekał na jesień, co by pożegnać się z drzewem. Liść bowiem wiedział, że wiszenie na gałęzi nie da mu szczęścia. Kiedy nastał wrzesień, przyszedł mu z pomocą wiatr i dmuchną silniej niż zwykłe, by liść mógł znaleźć szczęście w Świecie. Kiedy liść zerwał się z gałęzi, zaczął szybować pod samym Słońcem, które zawsze tak pięknie świeciło. Lecz im był bliżej niego, tym było cieplej i niebezpieczniej. Zaczął zwiedzać chmury, które kiedyś podziwiał, a które z bliska były tylko nieokazałą mgiełką pary wodnej. Liść szybował zawzięcie. Opadł jednak na ziemie i zderzył się z piaskiem.

-„Kim jesteś” zapytał liść.

-„Jam jest piasek. To ja wypełniam sporą część tego Świata. A Ty jesteś zapewne liściem z drzewa naobi, które rośnie samotnie, nieopodal”.

-„Tak, to jestem ja. Urwałem się z niego, by znaleźć szczęście w szybowaniu, ale…ale ciężko jest je znaleźć i muszę, jak mi się zdaje, szukać go dalej”.

-„Szczęście powiadasz?” – rzekł piasek. „Ja o szczęściu zapomniałem już dawno temu. Marzyłem bowiem o tym, bym wrócił z powrotem, tam, gdzie było moje miejsce, do oceanu. Piasek bowiem z niego się wywodzi. Ale ocean jest daleko stąd, czasem go widzę ale nie jestem lekkim liściem i nie zdołam do niego dotrzeć. Tu bowiem tylko mnie depczą”

Wtem wiatr znów przyszedł z pomocą i zawiał mocniej niż zwykle. Dmuchał z całych sił, aż powstała burza piaskowa. Część z niego uniosła się na wysokość jakiej nigdy nie doświadczył, aż w końcu wpadł do oceanu. Najpierw na jego taflę, która była o wiele zimniejsza niż rozpalony ląd, ale piasek o tym nie wiedział, bo i skąd. Powoli zaczął więc opadać na dno, tam gdzie było jego miejsce, ale i tu zaskoczył go widok wcale niekrystalicznie czystej wody, jaka wydawała się z daleka. „A więc o tym marzyłem”- pomyślał i opadł na rafę koralową nie bardziej szczęśliwy niż zwykle.

-„Kim Ty jesteś” – zapytał spostrzeżoną rafę.

-„Jam jest rafą koralową, a Ty zapewne piskiem, czyż się nie mylę?” – odpowiedziała dumnie.

-„Zgadza się” – odpowiedział piasek.

-„Sprowadza Cię tu szczęście, prawda?”

-„Skąd to wiesz?”- zdziwił się.

-„Za długo tu jestem, bym tego nie wiedziała. I co, jesteś nader szczęśliwszy niż byłeś?”

-„Czy ja wiem, jest inaczej, inaczej niż zwykle”.

-„Ja jestem tu od niezliczonej ilości lat i widziałam już wiele. Ryby niewiernie urządzały sobie ze mnie domy, których nawet nie sprzątały, albo siliły się mną jako pożywieniem, a przecież ja jestem taka piękna. Statki zahaczały o mnie i przykro mi było rysować ich dna. Zaczęłam więc poszukiwać szczęścia, ale jak mi opowiedział kiedyś inny piasek, wiatr mi nie może przybyć z pomocą, więc zostałam tutaj. Lata mijały, a ja stawałam się coraz większa i piękniejsza. Pewnego dnia, kiedy ryby zaczęły we mnie pomieszkiwać z coraz większą ochotą, przestało mi to przeszkadzać, dawałam im bowiem bezpieczeństwo i mogłam ich piękno z bliska oglądać. Kiedy statek zahaczał o mnie, marynarze byli i tak szczęśliwi, że mnie odkryli i wtedy zdałam sobie sprawę z tego, iż to moje przeznaczenie i że…jestem szczęśliwa? Nikt bowiem, czy to ryby, czy piękne glony, czy piasek, a nawet zabłąkany liść, który gości tu nader rzadko, nie podał definicji szczęścia. Ja pogodziłam się ze swoim losem. Spotkałem tu wszystko i wszystkich, jeden szukał tego, od czego uciekał drugi i odwrotnie. Widzisz, mogłam być szczęśliwa od zawsze, ale inaczej patrzyłam na to, co mi się przytrafiało. Masz całą wieczność na zrozumienie tych słów, będziesz bowiem istniał wiecznie. Gorzej z marynarzami, oni bowiem muszą się spieszyć, a nie dostrzegają, że to czego poszukują to nie szczęście, a…"

Nagle prąd oceanu porwał piasek z dala od rafy i już nigdy się nie spotkali.

- Szczęście i smutek to strony tego samego medalu – kontynuował Pante. Smutek nosisz w sobie tylko wtedy, kiedy patrzysz na niego jak na smutek. Tak samo, jak szczęście nosisz w sobie tylko, kiedy patrzysz na nie jak na szczęście. To Ty bowiem nazywasz ten Świat, niech więc Ci służy, a nie ciąży. Słowa, któreś usłyszał z jej ust, i czyny, których doświadczyłeś, to tylko składniki, które składają się na osobę, nie definiuj zatem osoby przez pryzmat tylko jednego zdania. I nie bierz nic do serca, bowiem z serca można tylko dawać… 

Witaj Czytelniku! Jeśli podobają Ci się znajdujące się tu teksty, to zapraszam do komentowania, udostępniania na fb,  lajkowania. Więcej czytelników, więcej tekstów, więcej frajdy. Pozdrawiam 

A co z "puszczalskimi" dziewczynami?

               Im dłużej żyjemy na tym Świecie, tym więcej poznajemy różnych ludzi, a co za tym idzie, różnych poglądów, pomysłów na życie. Wszystko, co nie pasuje do naszych schematów, naszej laurki jest złe, jest dziwne, a co najmniej śmieszne.

Są więc różne sposoby na szukanie miłości – cokolwiek przez nią rozumiesz. Jedni chcą romantycznych spacerów nad brzegiem morza, inni chcą zaspokoić wyłącznie swe żądze, a jeszcze inni gustują w spełnianiu dwóch wyżej wymienionych przykładów naraz. Ci, którzy za bardzo chcą raczyć się seksem są „źli” – a już na pewno owe kobiety. Dlaczego tak się dzieje? 

Nie mam zamiaru wydawać tu jakichkolwiek ocen, a raczej przyjrzeć się pewnemu zjawisku.

               Kiedy mężczyzna ma pełno kobiet jest ogierem. Kiedy kobieta ma wielu mężczyzn jest…no właśnie, prawda, że znane powiedzenie? Dlaczego, skoro obie płci należą do tej samej rasy ludzkiej, następuje tak drastyczne różnicowanie w ocenach tego, jakby nie było, samego zjawiska?

               Pierwszym tego powodem jest łatwość w dostępności narkotyku jakim jest seks. Mężczyzna  przeważnie musi się natrudzić, by doszło z kobietą do dalszej eskalacji uczuć po pocałunku. Często musi zaprosić dziewczynę na spotkanie, podjechać po nią – przecież ona nie przyjedzie na rowerze albo autobusem (wersja dla młodszych kobiet) lub nie będzie specjalnie jechać autem na miejsce spotkania, skoro to on ją zaprosił. Facet musi być uprzejmy – nie przeklinać, otwierać drzwi i odnosić się do kobiety z szacunkiem.

Oczywiście jest też wersja dla mężczyzn, którzy nie spełniają wyżej wymienionych warunków, ale wtedy trzeba być bardzo charyzmatycznym samcem. Wtedy uśmiech z twarzy dziewczyny nie zejdzie nawet po przejechaniu na hulajnodze 5 km na miejsce spotkania…w chłodzie…w burzy…z piorunami.

Jak więc widać, na seks, samiec musi sobie zasłużyć…przeważnie.

Z kobietami jest zgoła inna sytuacja. Kobieta na seks musi sobie…musi po prostu być na „miejscu zdarzenia”. Raczej żaden mężczyzna nie odmówi na pierwszym spotkaniu kobiecie, która jest w jego typie. Popęd powoduje, że taka kobieta zostanie przyjęta z otwartymi ramionami ale. No właśnie. „To trochę podejrzane, że ona chce się ze mną przespać. Pewnie robi tak z każdym. Wykorzystam więc sytuacje, a sama relacja rozejdzie się po kościach”.

Mężczyzna musi się sporo napracować by dostać seks, dlatego (choćby wśród kolegów) jest podziwiany. Kobiety w tym przypadku są traktowane jak złodziej, który nie musi się napracować, by coś zdobyć, a takie zachowanie nie sprzyja uznaniu społecznemu.

               Kolejnym argumentem za tym, że kobieta, która lubi mężczyzn to kobieta zła, są słowa: „Czy Ty oszalałaś? Chcesz zajść w ciążę?!”. Ciężko się nie zgodzić z tym, iż konsekwencje, dajmy na to przygodnego seksu, są dla płci pięknej o wiele poważniejsze. Mężczyzna nie będzie nosił pod sercem maluśkiego człowieka przez dziewięć miesięcy, może przecież w każdej chwili uciec. To na kobietę spadnie cały trud. A już kobieta z nieślubnym bobasem to szczyt nieodpowiedzialności. Renoma dziewczyny spada. W życiu towarzyskim nie jest już tak bardzo rozchwytywana, jako że i mniej czasu i mniej potencjalnych zainteresowanych.

Kobieta taka jest traktowana jako nie myśląca o przyszłości, bez wyobraźni.

Oczywiście w dzisiejszych czasach, mimo dostępności różnych środków zapobiegających ciąży, ta wyniesiona z przeszłości naleciałość, a raczej przestroga, tkwi zbyt mocno w podświadomości. Tym jednak co pewne, to że tendencja z czasem będzie się coraz bardziej zmieniać.   

               Kobiety które miały, mają wielu partnerów nie są również lubiane z powodu „męskiej zazdrości”.

Walka płci trwa w najlepsze, kiedy samiec – wielki odważny Pan Świata (aż napisałem z wielkich literek, co by oddać należny szacunek) – ma mniej uciech cielesnych niż jego damski odpowiednik. Zazdrość przejawia się w rozpowiadaniu niestworzonych historii, robienia antyreklamy, czy ciągłym nazywaniu takich kobiet mało szlachetnymi przymiotnikami. Nie ważne, że Ci sami mężczyźni ślinią się, kiedy widzą kobietę, którą określają takimi przykrymi słowami. No ale cóż zrobić. Skoro nie można być z kobietą, która w klubie jest najładniejsza, to trzeba to sobie jakoś logicznie wytłumaczyć, mówiąc, że pewnie i tak jest…kukuryku.

Cała gra toczy się zatem o opinię, dobrą, niezszarganą opinię.

Nie bez powodu w niektórych krajach to dziewice są otaczane tak wielkim szacunkiem. Czasem jednak żeby szacunek odzyskać, trzeba się wybrać do chirurga, który ową cnotliwość przywróci.  

Dochodzi do tego, że dziewczyny przeważnie zaniżają swój „licznik”, zupełnie przeciwnie jeśli chodzi o nas mężczyzn, którzy uwielbiamy mnożyć, nigdy nie dzielić, dodawać, nigdy odejmować.

              Kobieta która chodzi do łóżka z mężem jest również bardzo pragmatyczna w społecznie pozytywnym znaczeniu tego słowa. Mąż oczekuje seksu, a w zamian kobieta ma zapewnioną stabilizację. Oczywiście to duże uproszczenie, ale chodzi mi tylko o pokazanie schematu, bez wdawania się w szczegóły.

Kobieta, która chodzi do łóżka z mężczyznami nie dla pieniędzy, nie dla osiągnięcia swoich celów, a wyłącznie dlatego, że lubi seks, lubi mężczyzn i sprawia jej to ogromną przyjemność jest uznawana za głupią, w myśl słów mamusi i babci, pani ze szkoły i koleżanek: „Nic za darmo kochanieńka, nic za darmo”.

Jak mówi powiedzenie, że klucz, który otwiera wiele zamków, to bardzo dobry klucz, ale zamek, który można otworzyć wieloma kluczami, to zły zamek, kobiety tłumią w sobie bardzo wiele, a ta która chce się wyzwolić…oj biada jej.  

Pani, która utożsamiana jest z kochającą mamą, wspaniałą żoną, potulnie wykonującą polecenia męża (głęboki stereotyp), nie może…no nie przystoi! Ale przecież nie każda kobieta chce być taką wersją. Nie każda kobieta chce przecież tej diamentowej korony, którą siłą wkłada się jej na głowę lub nie chce jej po prostu JESZCZE zakładać.

               Czasy się zmieniają. Latamy w kosmos, odkrywamy cząstkę Higgsa, a wciąż seks to temat tabu. Możemy oczywiście twierdzić, że wcale nie, że młode społeczeństwo jest już inne. Czy ja wiem? Jest inne do momentu dostania po łapach od innych.

Tak więc kobieta wychodzi w końcu za mąż i ma tuzin niespełnionych pragnień, o których zresztą nie może powiedzieć mężowi, bo jakby on na nią spojrzał, straciłby (wg niej) szacunek dla jej osoby.

W głowach kobiet jest tyle fantazji, które odkryć może tylko taki mężczyzna, który nigdy nie będzie jej oceniał, nigdy nie uderzy linijką po paluchach za „brzydkie zachowanie”. Tak więc panom polecam stanie się takim mężczyzną, a paniom…oj no same wiecie.

Witaj Czytelniku! Jeśli podobają Ci się znajdujące się tu teksty, to zapraszam do komentowania, udostępniania na fb,  lajkowania. Więcej czytelników, więcej tekstów, więcej frajdy. Pozdrawiam 

Czego On nie może wiedzieć.

              Idzie wiosna więc w powietrzu czuć miłość i zapach nielegalnie wypalanych traw. Pogoda zachęca do robienia przeróżnych rzeczy, które będą wspominane do końca życia z łezką, a nie łzami w oczach. Jeśli więc już postanowimy dać komuś szanse, to musimy przygotować się na kilka psychoz z tym związanych. Mówię teraz o kobietach, jako, że odkrywanie zasad panujących w głowie mężczyzny nie sprawia mi tyle frajdy.

Kiedy już znajdziemy, przepraszam, znajdziecie kandydata na partnera, w waszych głowach zaczyna się zabawa: „ On nie może się o TYM dowiedzieć”!

Czym jest owo TO? To rzeczy o których wasz „przyszły chłopak” jak wam się wydaje – czasem słusznie, a czasem kompletnie nie - nie powinien się dowiedzieć.

               W pierwszej kolejności trzeba omówić make-up. Prawie każda kobieta nie lubi kiedy jej mężczyzna ogląda ją saute.

Rozczulającym obrazkiem jest, kiedy same wchodzicie do łazienki, a nam pozwalacie się rozgościć, by umilać nam siedzenie w pokoju gościnnym okrzykami dobiegającymi z łazienki „Jeszcze chwila, już kończę, cieszcie się, że wy facecie nie musicie tego nakładać”.

Czasem nawet otwiera nam współlokator czy rodzina z instrukcjami dotyczącymi tego gdzie mamy się udać i że za chwilę wybranka naszego serca opuści lochy łazienkowskie.

Teraz szczera uwaga. Kobiety, dziewczyny, damy – słuchajcie głosów męskich, mówiących, że nie którym z was lepiej bez makijażu. Toż to szczera prawda. Sam z chęcią wrzucił bym tu kilka zdjęć osób o których teraz myślę. My faceci gadamy między sobą nawet o tym jak jesteście umalowane – eh ten duch naszych czasów.

Za prawdę, zgadzam się jednak z głosami, że czasem nie da rady, a trzeba użyć specyfiku który poprawi, podkreśli…przywróci urodę. Historie z kobietą budzącą się nad ranem bez makijażu, której nikt nie może rozpoznać są prawdziwe. Niestety trzeba przeżyć taki rozczarowujący widok na własnej skórze.

Jeśli przyzwyczaicie swojego faceta do widoku duuużych oczu, pełnych, mięsistych ust i gładkiej cery, nie możecie się dziwić, że kiedy wyglądacie inaczej mężczyzna czuje się delikatnie mówiąc, skołowany – my samce jesteśmy na punkcie wyglądu dość czuli, więc albo od razu się przyznać albo do czasów siwizny wstawać przed mężem i udawać się do toaletki… i nie mówię tu o problemach z pęcherzem…mam nadzieję.

Są bowiem mężczyźni którym makijaż nie przeszkadza. Są tacy, którzy go nie znoszą u kobiet . Są również tacy, którzy sami go używają.

              Kolejna sprawa o której nie chcecie żeby On się dowiedział, to wasza przeszłość. Niektórzy w tych sprawach są odważni, jednak jak doświadczenie uczy, warto czasem milczeć.

Podobno kobiety są zazdrosne o byłych, a mężczyźni o przyszłych partnerów. Ja jednak odcinam się o tych stereotypów i twierdzę, że jeśli chodzi o „gry liczbowe” to powinniśmy się zachowywać jak te trzy małpki zakrywające oczy, usta i uszy.

Nawet jeśli Twoim byłym jest król strzelców ulubionego klubu Twojego faceta nie chwal się. Zresztą wy to wiecie. Tylko my faceci kierowani swoim ego nie przestrzegamy złotej zasady…”Nie kłam…ale nie musisz mówić całej prawdy”.

Niektóre panie próbują cofać licznik, tylko dlaczego? Zastanówmy się nad tym. Czy chodzi o opinie? Czy może o dobre samopoczucie? Jeśli jest to dla was problem, to jak z mlekiem, nie płakać latami, ale też nie rozpowiadać każdemu ile to kartonów wylałam.

               Teraz będzie coś wspólnego dla obojga płci. Zarówno dla kobiet jak i dla mężczyzn nie zbyt przyjemną okolicznością jest to, kiedy nasz partner poznaje (w przypadku kobiet) wasze ładne koleżanki, (w przypadku facetów) naszych przystojnych przyjaciół. „Moje, moje nikomu nie oddam!”

Zapewne nie chodzi o to, że nasza przyjaciółka albo kolega odbije nam naszą wybrankę albo „wybranka”  - ale czasem prozaiczna rzeczywistość wygląda zgoła inaczej.

Nasze głowy mają to do siebie, że pozwalają pisać tak niestworzone scenariusze, że sami siebie zaskakujemy. Od razu uprzedzam, kobieto, jeśli wyjdziesz na chwile na papierosa, to Twoja koleżanka raczej nie zdąży spakować się w tym czasie i zabrać Twojego faceta do Vegas w celu zawarcia związku małżeńskiego przed Elvisem.

A co z mężczyznami? Koledzy po prostu nie zapraszają wtedy swoich znajomych, którzy mogliby stanowić dla nich konkurencję…i tak siedzimy sami w domach. "I po co nam ten piękny ogon?" mówi dumny, siedzący bez kumpli paw.

                Ważną, o ile nie najważniejsza rzeczą, o której nie chcecie żebyśmy wiedzieli jest to, że wam…zależy. KOCHAM CIĘ! "No nie jestem aż taką wariatką żeby mu to powiedzieć, on pierwszy!" I tak tkwimy w tym dziwnym stanie nieważkości odcięci od tlenu miłości. Byłoby to takie romantyczne gdyby w końcu to wykrztusić…ale nie możemy. Kto powie pierwszy słowo na „K” przegrywa. Jakie to smutne. Ale spójrzmy prawdzie w oczy, nie zawsze trzeba to powiedzieć, by darzyć kogoś uczuciem. Nie bójcie się zatem pokazać, że wam zależy.

Blisko słowa na „K” leży przyznanie się do słowa na „Z” – zazdrości. Staramy się ją ukryć jak brudne skarpetki w mieszkaniu przed wizytą dziewczyny. A nie ma się czego wstydzić, jeśli już się pojawiło owe uczucie. Ale nie możemy dać po sobie przecież poznać, bo wtedy pokażemy, że właśnie jak pisałem wcześniej, nam zależy. 

Przesłodkie jest u Pań kiedy ewidentnie denerwujecie się na nas za rozmowę z naszą przyjaciółką czy panią ekspedientką, a kiedy pytamy czy jesteście zazdrosne, wy odpowiadacie z pełnym animuszem „Czy Ty kpisz? Ja zazdrosna?”

Co robimy w takiej sytuacji? Przytulamy... oczywiście jeśli się da.

Jak nie chce…przytulamy panią ekspedientkę.

                Jest tyle rzeczy o których nie chcemy żeby ani On ani Ona ani cały Świat się dowiedział. Nasze mniejsze i większe tajemnice maja to do siebie, że są nasze. Ale w życiu warto ryzykować więc następnym razem jak odwiedzi Cię Twój towarzysz, otwórz mu drzwi bez makijażu, pokaż zdjęcia swoich byłych, zaproś do pokoju gdzie czekają pozapraszane Twoje najładniejsze koleżanki i wyznaj mu miłość, podkreślając, że zazdrości to Ty się nie pozbędziesz.

Czy dostrzegasz klatkę?

- Pante, gdzie jest magia tego Świata? Czy moje oczy zbyt ślepe, by światło w mroku zdolne były dostrzec?

- Magią jesteś Ty…

- Ta odpowiedz taka słaba, niepodparta.

- Kiedy magią jesteś Ty.

- Skoro magią jestem ja powiadasz, to czemu ból czuje, smutek mi doskwiera i osamotnienie nawiedza?

- Bo nie dostrzegasz, że magią jesteś Ty. Ale powiedzmy, że niczym więcej niż to ciało i te gesty, i że niczym więcej niż wspomnienia i marzenia Twe, i że tym co masz i co straciłeś i mieć będziesz jesteś, lepiej Ci? Wtedy jak ta szafa na ubrania, piękna z zewnątrz, stara i dostojna, ale pusta w środku, wypełnienia jej brak. Więc adoptujesz ją, by odzieniem wypełnić jej pustkę. Ale sweter ma to do siebie, że raz w szafie jest, a raz na Tobie, a inne leżą bezużytecznie, czekając na Ciebie, by Tobie się przysłużyć, a nie drewnianemu schowkowi.

Ty jesteś jak ta szafa, taka zależna od tego, co do niej kto włoży. Możesz być wypełniony, a wciąż mieścić chcesz więcej. To się nigdy nie kończy. Biedak, jeśli nic nie ma, ale targają nim żądze bogactwa, niczym innym nie jest, jak bogaczem, drżącym o swoje bogactwo.

- Czym więc są ubrania dla mnie? To znaczy dla niej.

- Widzisz, wspomniałeś o bólu, a ból rodzi się w Tobie, nie w uderzeniu kija. Wspomniałeś o smutku, a smutne nic nie jest samo w sobie, to Ty nazywasz rzeczy smutnymi. Wspomniałeś o osamotnieniu, a ono nie jest spowodowane brakiem kogoś, tylko tym, że nie podoba Ci się to, że tego kogoś nie ma – Pante podniósł starą gałąź i uderzył mocno chłopaka w głowę.

- Ała! Czemuś to uczynił?

- Za lekko uderzyłem, przepraszam. Widzisz, amnezja chłopcze.

- Jaka amnezja? – padło pytanie z ust głowy z guzem.

- Kiedy uderzyłbym Cię wystarczająco mocno, straciłbyś na chwilę pamięć i byś zrozumiał. Twoja żona, obcą by się stała, dzieci zwykłymi dziećmi, a Twój dom stertą cegieł należącą do kogoś. Widzisz, wszystko jest w Twojej głowie. Nie bądź więc jak płatek śniegu, którego lot dyktuje wiatr, bowiem wiatr ma to do siebie, że jego podmuch jest dziełem przypadku. Chcesz zatem, by to wiatr dyktował Ci Ciebie?

- Oczywiście, że nie, ale czy to, że zapomnę kim jest moja żona, uszczęśliwi mnie?

- Zrozum jedno. Płaczecie na pogrzebach, a cieszycie się na weselach. A odwrotnie być powinno. Wesele jest początkiem końca, a pogrzeb końcem będącym początkiem.

Słuchaj więc uważnie…

Kiedy kochasz jedną osobę, to jej pożądasz. Miłością bowiem nazywacie coś, co miłością nie jest. Tęsknotę, podniecenie, przywiązanie, uczciwość miłością nazywacie. A miłość jest jedna, uniwersalna. Kiedy bierzesz żonę do domu, a ona za męża Cię w swą izbę wprowadza, to poza sobą nic nie macie. A uczucia, które wy błędnie miłością zwiecie, mają to do siebie, że lubią się rozmywać – podnosząc palec ku górze, wskazał na chmury.

- A co z pogrzebem? To przecież o łzy przyprawiające jest pożegnanie.

- Powiedziałem, że to początek i tak w istocie jest. Nie masz bowiem nic, nie pożądasz, nie pragniesz, nie zmuszasz, nie musisz zatem kłamać, kraść, zazdrościć. Jesteś wolny, całkiem wolny. I wtedy przychodzi miłość, bo ona Ci tylko pozostała. Widzisz piękno wszystkiego, ale nic nie chcesz mieć na wyłączność, bo wiesz już, że nic do Ciebie nie należy. Oddałeś już co myślałeś, że było Twoje – Pante znów trzepnął chłopaka patykiem w głowę.

Chłopak się roześmiał – Zaczynam rozumieć. Tym bólem nie jestem, ani tym zadrapaniem.

Amnezja to śmierć żądzy, przez chwilę niczego nie potrzebuje, bo nie wiem jeszcze czego mi trzeba, przez chwilę jestem…

-…wolny. Tak. Jak ptak. Widzisz, kiedy nie będzie w Twojej szafie ubrań, będziesz szafą samą w sobie. Nie ubrania będą o Tobie świadczyć, nie buty i szale, które się w niej znajdują, a które tak pieczołowicie zbierałeś. A odzienie, które do niej wkładasz, jest tym wszystkim złym i dobrym z zewnątrz. Emocjami, które ludzie, raz świadomie, innym razem nie, wkładają do Ciebie. A Ty tańczysz w rytm muzyki z głośników, a nie w rytm bicia Twego serca.

Kiedy stracisz wszystko zrozumiesz, że nie musisz pracować w pracy której nie nawiedzisz, by kupować rzeczy, których potrzeba posiadania została Ci wmówiona, żeby chwalić się przed ludźmi, których i tak nie lubisz. Zostanie miłość. Ta prawdziwa. Ona bowiem odnosi się do wszystkiego i wszystkich. Nikogo nie pomija. Żonę swą wtedy kochać będziesz jak sąsiada.

- Ale czy trzeba umrzeć by to zrozumieć? – padło pytanie.

- Widzisz, jesz mięso zwierząt i muchę packą zabijasz. A ja pytam, Ty im dałeś życie, by im je zabierać. Ludzie mówią: "Będę jeść mięso, bo mi smakuje". Zatem gwałciciel może gwałcić, bo też sprawia mu to przyjemność? "Muchę zabiję, bo brzęczeniem swym życie mi uprzykrza", więc wroga, który nogę Ci podłożył, też zabić raczysz? W jednym i drugim przypadku cierpienia jest bez miary. Tylko, że kobieta nie jest niema, jak ta krowa, której zabierane jest jej ciele na pożarcie. Zabierz matce dziecko, a zobaczysz co czuje, każda żyjąca istota na Ziemi. Psa swego kochasz i płaczesz, kiedy odejdzie, ale na Twym talerzu więcej zbrodni miało miejsca niż Ci się wydaje, a Twoja packa narzędziem tortur…kacie.

Tym jest więc miłość, kochaniem wszystkich i wszystkiego.

- To bardzo ciężkie...

- To prawda, dla ociemniałego to ciężkie. Ale jeśli zrozumiesz, zobaczysz magię.

To Ty jesteś w swojej głowie i to Ty interpretujesz wszystko, co wokół Ciebie zachodzi. Nie płacz, kiedy inni ronią łzy, a Ty czujesz inaczej. Nie śmiej się, kiedy inni z powodu dobrego humoru zataczają się jak pijani, kiedy Ty powagę i podniosłość chwili masz w sobie. Kiedy ktoś mówi, „Nienawidzę Cię” – nie pozwól, by echem te słowa więcej niż sekundę w Tobie pobrzmiewały. Kiedy ktoś Cię chwali, podziękuj, ale nie przywiązuj do pochwały uwagi, bo czy jeśli ona zniknie, to przestaniesz robić to, za co chwalony byłeś?

Kiedy uwolnisz się od nie swojego spojrzenia na Świat…magia przyjdzie sama i poczujesz ją w sobie…

Witaj Czytelniku! Jeśli podobają Ci się znajdujące się tu teksty, to zapraszam do komentowania, udostępniania na fb, lajkowania. Więcej czytelników, więcej tekstów, więcej przyjemności. Pozdrawiam Damian P